Counter Stick
ทุกอย่าง ต้องเดินหน้า สู้ๆครับ! Chon

[SafeZone 67]Ch.2 ร้านเล็กๆกับเด็กสาวตัวน้อย

Go down

[SafeZone 67]Ch.2 ร้านเล็กๆกับเด็กสาวตัวน้อย

ตั้งหัวข้อ by Claymos on Sun Nov 11, 2012 1:07 pm

นิยายลงบอร์ดครั้งแรกฮิ้วววววววว ว ว ~!!
ถ้ามีเวลาเดี่ยวมาลงภาพประกอบนะขอรับ
และจำไว้ทุกท่าน..
"เม้นแรก ทำให้คุณบินได้ !!!" //ผิด

Spoiler:

"เห้ยๆๆ Miss!? ไรฟร่ะ!"
ไอ้เกมตู้ที่ชื่อว่า "ไทโกะ" (เกมกลองญี่ปุ่น)มันเล่นยากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะแฮะ
ก็แค่เผลอกดเพลงระดับ 8 แท้ๆ มันไ่ม่น่ายากขนาดนั้นนิ ?

ในขณะที่ผมกำลังเริ่มปรับตัวให้เข้ากับจังหวะของตัวโน้ตที่พุ่งมาอย่างกับจรวดนั้น
จู่ๆในจอเกมก็มีผ้าหลากสีีหล่นลงมาทับ พร้อมเสียงเด็กญี่ปุ่นดังลั่นออกมา แสดงถึงการจบเกมกลางคัน หรือ Game Over นั้นแหละ

"Dafuq?"

--------------------------------------
"อ่าาาาาาาาาา า า า...น่าเบื่อฟร่ะ"
หลังจากที่ผมเสียเงินกับเกมตู้ไปหลายเกม(ซึ่งมักเกมโอเวอร์ก่อนวัยอันควร)
ผมก็มานั่งพักขาแถวๆตู้เกมเต้น ...

มุมดีฟร่ะ ..

เสียงเพลงแนวเกาหลี ดังออกมาจากตู้เกมเต้นเกมหนึ่งอย่างเร้าอารมณ์(อย่าคิดลึก)
ใช่ครับ "มุมดี" ไอ้การมองสติ๊กสาว 2 คนเล่นเกมเต้นมันก็เป็นอาหารตา แก้หิวได้ดีชนิดหนึ่งเลยทีเดียว
แปะ
"?"
"ไง เค!"
คนที่พาผมล่ะสายตาจากเอวที่ส่ายๆ ด้วยการตบไหล่แรงเกินผู้เกินคนอยู่นั้นคือ ...
"ลุกี่จิ !?"

"ร็อกกี้เว้ย.. R O C K I E เว้ย!! มันอ่านยังไงเป็นลูกี่ว่ะ!!"
ฮ่ะๆ ยังตบมุขไวเหมือนเดิม

"แล้วเอ็งมาทำอะไรแถวนี้ทุกวันเลยว่ะ เค?"
"เดินเล่น"
ถ้าจะให้ผมพูดอ่ะนะ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าลูกี่มันชอบเรียกผมว่า เค?
มันหมายถึง ตัวK? Kในเรื่องMIB? หรือ เคะ กันแน่?
แต่ที่แน่ๆ คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินมักคิดว่ามันหมายถึง เคลย์ ที่แปลว่า ดินเหนียว หรือ ดินเลน เสียมากกว่า

"แล้วเอ็งได้ข่าวเรื่องหัวหน้าแคลนบ้างเปล่าว่ะ ?"
ถ้าจะบอกให้ถูก หัวหน้าแคลนผมมากกว่า หลังจากหัวหน้าแคลนหายตัวไปอย่างลึกลับ
แคลนในปัจจุบันก็ล้างอย่างกับบ้านผีสิง ที่รายการคนอวดผีมาเห็นต้องมาทำรายการที่นั้นแน่นอน

ว่าแต่แคลนตูชื่อไรฟร่ะ ?
Killing floor? Killing field?
"หัวหน้า Killing spree น่ะเหรอ?"
เออใช่ Killing spreeVII !!
"ไม่เลยว่ะ"
"เหรอว่ะ ..."
"ว่าแต่เอ็งเหอะ ยัีงนอนในแคลนนั้นอยู่อีกเหรอว่ะ หาแคลนใหม่เข้าได้แล้วมั้ง?"
"...."

----------------------------------------
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ดด ด ดด !!
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากส่วนใดส่วนหนึ่งของห้างสรรพสินค้า
"!?"
ด้วยที่ว่าห้างของซีเอส ซิตตี้ออกแบบมาเหมือนห้างสรรพสินค้าสุดหรูขนาดใหญ่ ทำให้ผุ้คนมากมายแห่กันมาทุกวี่ทุกวัน
จึงเป็นเรื่องยากที่จะเห็นต้นตอของเสียง
" 'ไรว่ะ ลูกี่? "
"เอ็งถามตูแล้วจะให้ตูถามใครว่ะ"
การมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นในซีเอส ซิตตี้ถือเป็นเรื่องแปลกมากๆ ถ้าเกิดขึ้นจริงถือว่าเป็น "ภัยพิบัติ" ครั้งใหญ่เลยทีเดียว
อย่างที่เคยเห็นมา ก็ไอ้โจร 2 คนบุกปล้นร้านเพชรชั้น 2 ของที่นี่ ก็โดนผู้มีอธิพลจับไปอย่างง่ายดาย

กริ๊ดด !! ไม่นะ!! ไม่! ไม่ อั๊ก ..อั๊ก

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ..
"เฮ้ย เค"
"ไรว่ะ"
"เอาปืนมาเปล่าว่ะ?"
"ไม่ได้เอามาว่ะ อยู่ใต้โต๊ะในห้อง"
ตั้งแต่ซีเอส ซิตตี้มีกฏเหล็กสำคัญ ห้ามสติ๊กใช้อาวุธที่นอกเหนือจากปืน ก็ทำให้สติ๊กหลายคนหัวหมุนกับการใช้ปืนที่ไม่คุ้นเคย
รวมทั้งผมด้วนเช่นกัน
"เอ็งจะเอาไว้ในห้องทำมะเขือไรว่ะ หัดพกให้ชินได้แล้ว"
เอ็งเป็นตำรวจเรอะ พกปืนตลอดเวลาน่ะ !

ก่อนที่ผมจะพูดประชด ผู้คนเริ่มวิ่งผ่านพวกผมไปทีล่ะคน สองคน
และตอนนี้ผู้คนจำนวนมากวิ่งมาทางพวกผมเหมือนหนีอะไรบางอย่างที่น่ากลัว

" นี่แหละ ดงตรีนของแท้ "
" ให้ฮามั้ยสลัด "

-------------------------------------------

Ch.2 ร้านเล็กๆกับเด็กสาวตัวน้อย
-------------------------------------------

"...."
"...."
"...."
"...."
"จะจ้องตาตูทำติ่งไรว่ะ"
"ชู่วววว!!"

...
หลังจากเกิดเหตุทำให้ทุกคนให้ห้างแตกตื่น พวกผม(ผมกับรูกี่จิ)ก็เข้ามาหลบในร้านขายเสื้อผ้าชั้น 5
จะว่าไปทำไมตูต้องมาหลบในตู้เสื้อผ้าตู้เดียวกับเจ้ารูกี่ด้วยว่ะเนี๊ย !!
ปืนของรูกี่จิสะท้อนกับแสงที่แลดลอดมาจากช่องว่างของประตูตู้ บ่งบอกว่าปืนกระบอกนี้น่าจะราคาแพงพอสมควร
"...."
เสียงต่างๆภายนอกเริ่มเงียบลงเรื่อยๆ ...เรื่อยๆ ...จนเงียบสนิท
ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตแต่อย่างใด แม้แต่เสียงบินของแมลงยังไม่มีเลย

แอ๊ดดด ดด ด

เสียงเปิดประตูตู้ส่งเสียงดังคล้ายเสียงหมูสังเคราะห์ในคอมพิวเตอร์ ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองอยุ่ในหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่ง
"ออกไปกันเถอะ"
ผมพูดพลางมองไปที่กระบอกปืนของลุกี่จิ อาวุธเพียงอย่างเดียวที่พวกผมมี

---------------------------

"ล็อคประตูซะ เคมอส"
ภาพภายนอกร้านยากที่จะบรรยายได้ มัน ...
เหมือนหนังสยองขวัญอ่ะนะ ...

กองเลือด รอยลากที่เหมือนลากคนที่เลือดออกจำนวนมากเต็มพื้นภายนอกร้าน
เหมือนกองคาราวานอะไรซักอย่างวิ่งผ่านไป

ผมพยายามเอาของทุกอย่างที่มีภายในร้านอย่างชั้นวางของ มาวางขวางประตูบานแก้วให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพื่อความแน่ใจในความปลอดภัยอ่ะนะ
"เค ตูเจอประตูหลังร้านว่ะ"
"หา?"

-------------------------------
ประตูเหล้กสีขาวบานใหญ่ที่มีป้ายเขียนว่า Exit ตั้งตระหง่านอยู่ภายในห้องส่วนตัวของพนักงานภายในร้าน
ความหนาวเย็นในขณะที่มือของผมกำลงไปที่ลูกบิดประตูแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว
ลูกี่จิที่อยู่ทางซ้ายของผม ถือปืนของเขาตั้งท่าพร้อมที่จะยิงทุกขณะที่เกิดเหตุผิดปกติหลังจากเปิดประตู
"...."
"เอาล่ะนะ ...."

แกร๊ก แกร๊ก ...แอร๊ดดดด

"!"
จู่ๆมีอะไรบางอย่างพุ่งมาจากหลังประตู เข้าฟาดหน้าของผมเข้าเต็มเปา

ปลัก !
"อัก !!"
ผมที่ไม่ได้ตั้งตัว ถึงกับผมล้มหงายหลังพร้อมกุมหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
อ๊ากกกกก เจ็บเว้ย
รู้สึกเหมือนตัวเองเอาหัวไปฟาดผนังห้องซัก 10 ทีเห็นจะได้

"อ้าว ..คนนี่นา"

เสียงใสๆบ่งบอกถึงความเป็นเด็กสาวดังขึ้นในขณะที่ผมปิดหน้าตัวเองอยู่
ผมค่อยๆเอามือออกทีล่ะขว้าง ทั้งๆที่สายตายังเบลอเหมือนทีวีพึ่งเปิดหลังปิดมาเป็น 6-7 ปี
เด็กคนนี้ถือว่าสวยเอาการเลยล่ะ ถ้าไม่ถือไอ้ท่อพีวีซีสีขาวจ่อมาที่คอผมอ่ะนะ ..
ผมสีดำเรียวยาว ที่ผูกหางม้าไว้ด้านซ้ายนั้นออกจะเข้ากับหน้าตาน่ารักๆของเจ้าหล่อนพอตัวเลยล่ะ

"เวนดี้ ?"
ลูกี่จิที่จ่อปืนไปที่ขมับของเด็กสาว พูดโผล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ
"ร็อคกี้ !? นายอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ !?"
"...."
ใครว่ะ ?

---------------------------------
อาาาาาาา า าา า ...เจ็บ
ในอดีตผมได้ยินมาว่า การเอาน้ำแข็งมาประคบตรงแผลที่ได้รับจากการกระแทกถือเป็นการบรรเทาที่ดีอย่างหนึ่ง
แต่ตอนนี้ผมคิดว่า ..มันทำให้เจ็บมากขึ้นก็เท่านั้น

"นี่ เวนดี้อธิบายที นี่มันเกิด'ไรขึ้น"
ร้อคกี้ที่นั่งบนเคาเตอร์คิดตัง พูดกับสาวน้อย เวนดี้ ที่นั่งข้างๆเขา
ดูเหมือนสองคนนี้จะรู้จักกันมาก่อนนะเนี๊ย แถมน่าจะนานแล้วด้วย ..อูยย
"หนุก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันเกิดขึ้นเร็วมากเกินไปค่ะ"
ดูเหมือนเป็นการรวมตัวของคนที่ไม่รู้อิโน่อิเน มากระจุกกันในห้องสี่เหลี่ยมเสียมากกว่า
"แล้วทำไมเธอต้องตีเจ้าเคมอสด้วยล่ะ ?"
"เคมอส ???"
"อ๋อ ไอ้คนหน้าโง่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นไง"
ร็อคกี้พูดขึ้น พลางชี้นิ้วมาทางผม
เออ ..ใช่ซี้ ตูมันพวกหมกตัวในห้องจนไม่มีใครรู้จัก ..อูยยย ย ย เย็น

"นี่พวกพี่ยังไม่รู้เหรอค่ะ ว่าข้างนอกไม่ปลอดภัยแล้ว"

หืม ? ไม่ปลอดภัย ?
"หมายความว่าไง เวนดี้"
ผมลุกขึ้นยืนจากพื้นที่นั่งอยู่ พลางเอาน้ำแข็งประกบแก้มข้างขวาเหมือนเดิม
"รู้จัก คนที่ตายแล้วลุกขึ้นมากินคนที่มีชีวิตอยู่ มั้ยค่ะ ?"
"หึหึ ฉันเนี๊ย ตอนหมกตัวในห้องฉันไม่ได้เอาแต่นอนนะเฟ้ย ฉันดูหนังทุกวัน แถมเคยดูซี่รีส์ The walking dead
ตั้งแต่ต้นยันจบภาคในวันเดียวด้วยนะเฟ้ย"
"คุณนี่มัน นีทตัวพ่อจริงๆนะค่ะ .."
เวนดี้ส่งสายตาดูถูกแบบเย็นชามาทางผม ทำให้ผมรู้สึกเหมือนขุดหลุมฝังตัวเองจากคำพูด

------------------------------------
"สรุป คือมีศพเดินสองขา ต๊อก ต๊อก ไล่แดร๊กคน แง่ม แง่ม อยุ่นอกร้านเป็นร้อย ใช่มั้ย?"
"คุณไม่ต้องใส่เสียงแปลกๆลงในประโยคก็ได้ค่ะ โตแล้วไม่ใช่เหรอค่ะ?"
เสียงดัง ฉึก ดังออกมาในหัวผม เหมือนคำพูดของเวนดี้มันจะทำให้ผมเจ็บปวดหัวใจมากกว่าหน้าแล้วในขณะนี้

"แล้วข้างนอกห้างล่ะ เวนดี้เกิดเหตุแบบนี้บ้างหรือเปล่า?"
ร็อคกี้ที่ทำหน้าครุ่นคิดอยู่นาน ออกเสียงถามไถ่เป็นครั้งแรก
"ไม่รู้ค่ะ หนูอยู่ชั้น 1 ค่ะ พวกมันเต็มทางไปหมดหนูเลยเดินมาตามทางหนีไฟค่ะ"
เต็มทางไปหมด ..ชั้น 1 เสียด้วยยย อัยย่ะ!
"จะบอกว่าเราออกจากที่นี่ชั้น 1 ไม่ได้แล้วสินะ ฮ่ะๆ"
"ก็คงงั้นค่ะ"
เนื่องจากห้างที่นี่ไม่ได้เหมือนห้างเดอะมอลบางกระปิ หรือสยามพารากอน ที่มีทางออกทั้งชั้น 1 แล้วชั้น 2 จึงมีทางออกทางเดียว
คือ ประตูหน้าแล้วหลัง ชั้น 1
"...."

ตึง !!

"!!"
เสียงตุบกระจกดังมาจากกระจกกั้นร้าน ข้างหน้าของร้าน
ทุกคนในห้องพากันหยิบของที่ใกล้ที่สุด ยกขึ้นมาพร้อมโจมตี
"แกอีกแล้วเรอะ!?"
เวนดี้ที่เห็น เออ...ซอมบี้(ชื่ออย่างเป็นทางการในขณะนี้)ใส่ฮุ้ดตัวหนึ่ง สบทขึ้นมา ทำให้ผมพอรู้ว่าเจ้าซอมบี้ตัวนี้น่าจะมีสัมพันธ์บางอย่าง
กับเวนดี้มาพอสมควร และที่แน่ๆน่าจะความสัมพันธ์แง่ลบด้วย
"เพื่อนเธอเหรอ?"
ร็อคกี้ที่ได้ยิน ถามส่งๆขึ้นมา
"ยิ่งกว่าเพื่อนอีกมั้งค่ะ ไม่ยอมเลิกราวีซักที"
"อ่ะฮร้า เนื้อหอมเหมือนกันนะเนี๊ยเธอ"
ผมพูดหยอกๆกับเวนดี้ ...แต่พูดเหมือน
"หุบปากค่ะ"

ขอโท๊ดฮ้าบ



-------------------------------
ตุบ ตุบ ตุบ
ซอมบี้ที่ค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จากตัวเดียว กลายเป็น 2 แล้วกลายเป็น 4 แล้วก็กลายเป็น 8 ...
นี่พวกเอ็งล่อมากันเป็นสูตรคูณแม่ 2 เลยเรอะ
"ท่าไม่ดีแล้วว่ะ เคไปเปิดประตูหลังเร็ว!!"
ผมไม่รีรอที่จะยืนดูกระจกที่เริ่มร้าวขึ้นเรื่อยๆ

แต่ในขณะที่ผมกำลังจับลุกบิดอยู่นั้นเอง ..

เพล้ง !!

มือจำนวนมากยื่นเข้ามาในร้านอย่างกับฝูงชนที่พากันแย่งซื้อของลดราคา 75%
"เคมอส !! เปิดเร็ว!!!"

-------------------------------
END Ch.2


แก้ไขล่าสุดโดย Claymos เมื่อ Thu Dec 27, 2012 6:21 am, ทั้งหมด 1 ครั้ง
avatar
Claymos
Sticker (Lv3)
Sticker (Lv3)

ระดับการโพส : 62
ระดับคะแนน : 1
วันที่สมัคร : 23/05/2011
งานอดิเรก : บ้าบอ ไปวันๆ ~
ที่อยู่ : ห้องสี่เหลี่ยม มีหลังคา ประตูและหน้าต่าง

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [SafeZone 67]Ch.2 ร้านเล็กๆกับเด็กสาวตัวน้อย

ตั้งหัวข้อ by KinJi on Sun Nov 11, 2012 1:19 pm

กำ เงิบดี อิอิ //ตรูอยากบิน
avatar
KinJi
Junior (Lv4)
Junior (Lv4)

เพศ : Female ระดับการโพส : 168
ระดับคะแนน : 7
วันที่สมัคร : 27/01/2012
อายุ : 518
งานอดิเรก : maboy
ที่อยู่ : ....

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: [SafeZone 67]Ch.2 ร้านเล็กๆกับเด็กสาวตัวน้อย

ตั้งหัวข้อ by GalladeOps on Fri Nov 16, 2012 11:44 am

อาเบะ มา!!
avatar
GalladeOps
Assault (Lv7)
Assault (Lv7)

เพศ : Male ระดับการโพส : 512
ระดับคะแนน : 12
วันที่สมัคร : 16/10/2011
อายุ : 31
งานอดิเรก : กวนตรีลชาวบ้าน
ที่อยู่ : ท่อน้ำทิ้ง

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

ขึ้นไปข้างบน


 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ